Siódma pieczęć (film) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Przejdź do zawartości
Menu główne
Menu główne
przypnij
ukryj
Nawigacja
Strona główna
Losuj artykuł
Kategorie artykułów
Najlepsze artykuły
Częste pytania (FAQ)
Dla czytelników
O Wikipedii
Kontakt
Dla wikipedystów
Pierwsze kroki
Portal wikipedystów
Ogłoszenia
Zasady
Pomoc
Strony specjalne
Ostatnie zmiany
Szukaj
Szukaj
Wygląd
Wspomóż Wikipedię
Utwórz konto
Zaloguj się
Narzędzia osobiste
Wspomóż Wikipedię
Utwórz konto
Zaloguj się
Spis treści
przypnij
ukryj
Początek
1
Fabuła
2
Analiza
3
Obsada
4
Przypisy
5
Linki zewnętrzne
Przełącz stan spisu treści
Siódma pieczęć (film)
54 języki
Aragonés
العربية
مصرى
Български
বাংলা
Brezhoneg
Bosanski
Català
Čeština
Cymraeg
Dansk
Deutsch
Ελληνικά
English
Esperanto
Español
Euskara
فارسی
Suomi
Français
Galego
עברית
Hrvatski
Magyar
Հայերեն
Bahasa Indonesia
Íslenska
Italiano
日本語
ქართული
한국어
Latina
Lëtzebuergesch
Lietuvių
Latviešu
Македонски
മലയാളം
Bahasa Melayu
Nederlands
Norsk bokmål
Occitan
Português
Română
Русский
Srpskohrvatski / српскохрватски
Simple English
Shqip
Српски / srpski
Svenska
Türkçe
Українська
اردو
Vèneto
中文
Edytuj linki
Artykuł
Dyskusja
polski
Czytaj
Edytuj
Edytuj kod źródłowy
Wyświetl historię
Narzędzia
Narzędzia
przypnij
ukryj
Działania
Czytaj
Edytuj
Edytuj kod źródłowy
Wyświetl historię
Ogólne
Linkujące
Zmiany w linkowanych
Prześlij plik
Link do tej wersji
Informacje o tej stronie
Cytuj ten artykuł
Zobacz skrócony adres URL
Przełącz na starszy parser
Drukuj lub eksportuj
Utwórz książkę
Pobierz jako PDF
Wersja do druku
W innych projektach
Wikimedia Commons
Wikicytaty
Element Wikidanych
Wygląd
przypnij
ukryj
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: inne znaczenia tego wyrażenia.
[[fantasy]]"},"rok produkcji":{"wt":""},"data premiery":{"wt":"16 lutego 1957<br1959 (Polska)"},"kraj produkcji":{"wt":"[[Szwecja]]"},"język":{"wt":"[[język szwedzki|szwedzki]]"},"czas trwania":{"wt":"96 minut"},"reżyseria":{"wt":"[[Ingmar Bergman]]"},"scenariusz":{"wt":"Ingmar Bergman"},"główne role":{"wt":"[[Max von Sydow]],<br[[Gunnar Björnstrand]],<br[[Bengt Ekerot]],<br[[Nils Poppe]]"},"muzyka":{"wt":"[[Erik Nordgren]]"},"zdjęcia":{"wt":"[[Gunnar Fischer]]"},"scenografia":{"wt":"[[Per Axel Lundgren]]"},"kostiumy":{"wt":""},"montaż":{"wt":""},"produkcja":{"wt":"[[Allan Ekelund]]"},"wytwórnia":{"wt":""},"dystrybucja":{"wt":"[[Svensk Filmindustri]]<br[[Gutek Film]]"},"budżet":{"wt":""},"przychody brutto":{"wt":""},"poprzednik":{"wt":""},"kontynuacja":{"wt":""},"nagrody":{"wt":""},"commons":{"wt":"Category:The Seventh Seal"},"wikicytaty":{"wt":"Siódma pieczęć"},"www":{"wt":""}},"i":0}}]}'
Siódma pieczęć
Det sjunde inseglet
Siódma pieczęć</i (1957)."}'
Logo filmu Siódma pieczęć (1957).
Gatunek
dramat
fantasy
Data premiery
16 lutego 1957
1959 (Polska)
Kraj produkcji
Szwecja
Język
szwedzki
Czas trwania
96 minut
Reżyseria
Ingmar Bergman
Scenariusz
Ingmar Bergman
Główne role
Max von Sydow,
Gunnar Björnstrand,
Bengt Ekerot,
Nils Poppe
Muzyka
Erik Nordgren
Zdjęcia
Gunnar Fischer
Scenografia
Per Axel Lundgren
Produkcja
Allan Ekelund
Dystrybucja
Svensk Filmindustri
Gutek Film
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Kościół w Täby – Śmierć grająca w szachy pędzla Albertusa Pictora (1440-1507). Tym właśnie malowidłem inspirował się Ingmar Bergman kręcąc Siódmą pieczęć
Ingmar Bergman i Bengt Ekerot podczas kręcenia filmu
Siódma pieczęć (szw. Det sjunde inseglet) – szwedzki film fabularny z 1957 roku, nominowany do Złotej Palmy w Cannes w 1957. Na tym samym festiwalu Ingmar Bergman otrzymał za Siódmą pieczęć nagrodę specjalną jury.
Polska premiera miała miejsce w roku 1959. Film ponownie został wprowadzony do polskich kin 5 stycznia 2007. Siódma pieczęć jest przekrojowym obrazem w twórczości Bergmana, splatającym wątki z jego dramatów psychologicznych, zawiera również elementy komediowe. Dzieło to, zapisując się w kanonie światowego kina, ugruntowało pozycję Ingmara Bergmana wśród największych reżyserów kina autorskiego[1].
W roku 1995, w stulecie narodzin kina, obraz Bergmana znalazł się na watykańskiej liście 45 filmów fabularnych, które propagują szczególne wartości religijne, moralne lub artystyczne[2].
Fabuła[edytuj | edytuj kod]
Akcja filmu rozgrywa się w średniowiecznej Szwecji ogarniętej zarazą. Rycerz Antonius Block oraz jego cyniczny giermek Jöns powracają z wypraw krzyżowych i zastają swój kraj zdewastowany przez plagę i religijną histerię. Wkrótce po powrocie rycerz spotyka Śmierć, która przybywa po jego duszę. Block, chcąc odwlec swój los, rzuca jej wyzwanie – rozgrywkę szachową, wierząc, że dopóki gra trwa, dopóty pozostanie przy życiu.
W trakcie podróży przez zniszczony kraj, rycerz i jego giermek napotykają wędrowną trupę aktorów – Jofa, jego żonę Mię i ich małego syna Mikaela, a także aktora i zarządcę trupy Jonasa Skata. Jof, człowiek prostoduszny i pełen wiary, ma wizję Maryi prowadzącej małego Jezusa. Jego żona przyjmuje to z pobłażliwym uśmiechem[3].
W kolejnych scenach Antonius odwiedza kościół, gdzie fresk przedstawiający Taniec Śmierci (Danse Macabre) doprowadza do refleksji nad sensem życia i religijności. W konfesjonale, nieświadomy, że spowiada się samej Śmierci, Block wyznaje pragnienie dokonania choćby jednego sensownego czynu, który nada znaczenie jego istnieniu. Podczas rozmowy zdradza taktykę szachową, która ma zapewnić mu przewagę – wkrótce odkrywa, że to Śmierć podsłuchała jego plan.
Na dalszym etapie wędrówki Jöns ratuje niemą dziewczynę przed gwałtem ze strony teologa Ravalda – tego samego, który przed laty nakłonił Blocka do udziału w krucjacie, a obecnie jest złodziejem. Dziewczyna dołącza do kompanii jako służąca. Grupa trafia do miasta, gdzie odbywa się przedstawienie aktorów. W tym samym czasie Skat uwodzi żonę kowala Ploga – Lisę – i ucieka z nią do lasu. Ich spektakl zostaje przerwany przez procesję biczowników głoszących pokutę i sąd ostateczny.
W karczmie Raval podburza gości do napaści na Jofa, ale zostaje powstrzymany przez Jönsa, który tnie go w twarz. Po tych wydarzeniach do rycerza dołączają Jof, Mia, ich dziecko, Jöns i niemowa. Podczas wspólnego pikniku z Mią, Antonius przeżywa chwilę ukojenia i radości, którą zapowiada, że zapamięta do końca życia.
Block zaprasza całą grupę do swojego zamku jako schronienia przed zarazą. W lesie spotykają Skata i Lisę – kobieta wraca do Ploga, a Skat udaje samobójstwo. Gdy nocuje na drzewie, pojawia się Śmierć i ścina je, kończąc jego los[3].
Spotykając ponownie skazaną na spalenie dziewczynę oskarżoną o konszachty z diabłem, Antonius próbuje za jej pośrednictwem dowiedzieć się czegoś o zaświatach. Dziewczyna, ogarnięta szaleństwem i przerażeniem, nie potrafi odpowiedzieć. Rycerz podaje jej zioła, aby ulżyć w cierpieniu.
W końcowych scenach Jof widzi rycerza grającego w szachy ze Śmiercią i rozumie, że czas uciekać. Ucieka z rodziną, a Block świadomie zajmuje Śmierć rozmową, by umożliwić im ucieczkę. Mimo że rycerz przewraca szachownicę, Śmierć odtwarza układ i kończy grę, ogłaszając zwycięstwo. Pyta Blocka, czy dokonał tego jednego znaczącego czynu. Rycerz odpowiada, że tak – umożliwił ucieczkę niewinnej rodzinie.
W zamku Block spotyka swoją żonę, a cała grupa spożywa ostatnią wieczerzę. Po chwili zjawia się Śmierć. Członkowie grupy przedstawiają się po kolei, a niema dziewczyna przemawia po raz pierwszy: „To już koniec”[3].
Ostatnia scena ukazuje Jofa, Mię i ich syna bezpiecznych w wozie. Jof interpretuje przetaczającą się burzę jako znak, że Anioł Śmierci ich ominął. O świcie Jof ma kolejną wizję – widzi rycerza i jego towarzyszy prowadzonych przez Śmierć w tańcu na tle wzgórza – symbolicznej Danse Macabre.
Analiza[edytuj | edytuj kod]
Siódma pieczęć, osadzona w średniowiecznych realiach (połowa XIV wieku), oparta jest na jednoaktowej sztuce teatralnej wystawionej po raz pierwszy 18 marca 1955 pt. Malowidło na drewnie (Trämålning). Siódma pieczęć to metaforyczna opowieść o powracającym z wyprawy krzyżowej rycerzu, który staje do szachowego pojedynku ze Śmiercią – stawką w nim jest jego życie. W filmie tym Bergman daje wyraz swoim inspiracjom średniowiecznym malowidłem ściennym Śmierć grająca w szachy z kościoła w Täby w okolicach Sztokholmu[4].
Film oddaje atmosferę średniowiecznej Europy, przepełnionej śmiercią, stojącej w obliczu zarazy. Reżyser eksponuje rolę średniowiecznego Kościoła w kreowaniu wszechobecnego strachu społeczności przed zarazą, mającą być karą za grzechy. Siódma pieczęć jest jednocześnie traktatem filozoficznym o wymowie bliskiej egzystencjalizmowi, który wprowadza do twórczości Bergmana wątki stanowiące w przyszłości o jej wyjątkowym charakterze. Po raz pierwszy reżyser ukazuje na zasadach kontrastu Jönsa, hołdującego wartościom materialistycznym, i Blocka, rycerza poszukującego sensu swojego istnienia, nieodnajdującego Boga, pierwowzoru dylematów znanych z Trylogii pionowej.
Obsada[edytuj | edytuj kod]
Gunnar Björnstrand – Jöns
Max von Sydow – Antonius Block
Inga Landgré – Karin, żona Blocka
Bibi Andersson – Mia
Nils Poppe – Jof
Bengt Ekerot – Śmierć
Åke Fridell – Plog, kowal
Inga Gill – Lisa, żona Ploga
Maud Hansson – wiedźma Tyan
Erik Strandmark – Jonas Skat
Gunnel Lindblom – dziewczyna
Gunnar Olsson – malarz
Bertil Anderberg – Raval
Anders Ek – mnich
Przypisy[edytuj | edytuj kod]
↑ Światowa encyklopedia filmu religijnego. Marek Lis i Adam Garbicz (red.). Kraków: Biały Kruk, 2007, s. 492. ISBN 978-83-60292-30-3.
↑ Niektóre ważne filmy, czyli tzw. lista watykańska. www.kultura.wiara.pl. [dostęp 2009-03-17].
1 2 3 Im Drehbuch trägt sie den Namen Tyan, im Film wird ihr Name nicht genannt. Vgl. Ingmar Bergman: Das siebente Siegel, Reihe Cinematek 7 – Ausgewählte Filmtexte, Marion von Schröder Verlag, Hamburg 1963.
↑ Ann Catherine Bonnier, Göran Hägg, Ingrid Sjöström: Svenska kyrkor: En historisk reseguide. Sztokholm: Medströms Bokförlag, 2008, s. 321. ISBN 978-91-7329-015-9. (szw.).
Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]
Siódma pieczęć w bazie IMDb (ang.)
Siódma pieczęć w bazie Filmweb
p
d
e
Filmy w reżyserii Ingmara Bergmana
1940-49
Kryzys (1946)
Deszcz pada na naszą miłość (1946)
Okręt do Indii (1947)
Muzyka w ciemności (1948)
Miasto portowe (1948)
Więzienie (1949)
Pragnienie (1949)
1950-59
Radość ponad smutek (1950)
To się tu nie zdarza (1950)
Letni sen (1951)
Kobiety czekają (1952)
Wieczór kuglarzy (1953)
Wakacje z Moniką (1953)
Lekcja miłości (1954)
Marzenia kobiet (1955)
Uśmiech nocy (1955)
Przybycie pana Sleemana (1957)
Siódma pieczęć (1957)
Tam, gdzie rosną poziomki (1957)
U progu życia (1958)
Twarz (1958)
1960-69
Źródło (1960)
Oko diabła (1960)
Jak w zwierciadle (1961)
Goście Wieczerzy Pańskiej (1962)
Milczenie (1963)
O tych paniach (1964)
Persona (1966)
Godzina wilka (1968)
Hańba (1968)
Rytuał (1969)
Namiętności (1969)
1970-79
Dotyk (1971)
Szepty i krzyki (1972)
Sceny z życia małżeńskiego (1973)
Czarodziejski flet (1975)
Twarzą w twarz (1976)
Jajo węża (1977)
Jesienna sonata (1978)
1980-89
Z życia marionetek (1980)
Fanny i Aleksander (1982)
Po próbie (1984)
Twarz Karin (1986)
1990-2009
W obecności klowna (1997)
Bildmakarna (2000)
Sarabanda (2003)
Wikiprojekt:Kraje nordyckie
Kontrola autorytatywna (film):
VIAF: 214004599
LCCN: n2003046688
GND: 4710750-9
LNB: 000320029
Encyklopedie internetowe:
Britannica: topic/The-Seventh-Seal
SNL: Det_syvende_segl
DSDE: Det_syvende_segl
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Siódma_pieczęć_(film)&oldid=79281988”
Kategorie:
Szwedzkie dramaty filmowe
Szwedzkie filmy fantasy
Szwedzkie filmy z 1957 roku
Szwedzkie adaptacje filmowe
Filmy w reżyserii Ingmara Bergmana
Filmy o tematyce szachowej
Szwedzkie filmy czarno-białe
Szwedzkie filmy zgłoszone do rywalizacji o Oscara w kategorii filmu nieanglojęzycznego
Filmy o wyprawach krzyżowych
Szwedzka fantastyka
Filmy fantastyczne z 1957 roku
Filmy kręcone w regionie Skania
Filmy kręcone w regionie Sztokholmu
Tę stronę ostatnio edytowano 10 mar 2026 o 22:36.
Strona została wyrenderowana z wykorzystaniem Parsoida.
Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Polityka prywatności
O Wikipedii
Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność
Kontakty prawne i dotyczące bezpieczeństwa
Powszechne zasady postępowania
Dla programistów
Statystyki
Oświadczenie o ciasteczkach
Wersja mobilna
Szukaj
Szukaj
Przełącz stan spisu treści
Siódma pieczęć (film)
54 języki
Dodaj wątek